دوشنبه شب گذشته، دکتر جواد اردشیر لاریجانی، در برنامه ایران 88 از
شبکه سوم تلویزیون سخنانی را پیرامون انتخابات ریاست جمهوری مطرح کرد که
با محوریت ام القرای مسلمین بودن ایران مطرح شد؛ این سخنان که به گونهای
در تقابل با سخنان شنبه شب گذشته علی اردشیر لاریجانی بود، در یادداشت
ارسالی به «تابناک» از سوی یکی از کاربران به نقد کشیده شد.
در نقد این سخنان نگارنده آورده است: در حوزه بینالملل، همچنان که
جناب لاریجانی خود اذعان داشتند، برای امنیت ام القرا باید سیاستها را
چنان تنظیم کرد که نیروهای فعال سیاسی در دنیا، منافع نزدیک خود را در
دشمنی با ما نبینند و ما باید به دنیا این امکان را بدهیم که خود را از
هیستری «دشمنی با ما» رها سازد.
ایشان گفتند که ایران، امروز آنقدر مستحکم و قدرتمند است که این
آشوبها تأثیری در سرنوشت آن نخواهد داشت. تا اینجا با آقای لاریجانی
همداستانم، اما اگر حفظ ام القرا که حفظ آن به فرموده آن پیر فرزانه، از
اوجب واجبات است و ما هم معتقد به آنیم، در درون با چالشی همچون انتخابات
روبهرو شد، الزاماً باید با بحران دست به گریبان شود؟
آقای لاریجانی، آیا به نظر شما، اندکی شفافیت از سوی وزارت کشور در
همان اوان کار و سعه صدر بیشتر شورای نگهبان، نمیتوانست چالش را دفع و
مردم را آرام کند؟ شما حتی اینگونه فرض کنید، طرف مقابل هیچ التزامی به
انقلاب و نظام ندارد ـ که البته فرض آن هم به نظر من نوعی جفاست ـ آیا
دولت و مجلس و نخبگانی که دلشان برای این ام القرا میسوزد نیز باید در
همان ورطه گرفتار شوند؟ بی جهت نیست که وزیر محترم اطلاعات، در پاسخ به
پرسشی درباره برنامههایشان برای حضور در دولت آینده گفتهاند که: «تلاش
میکنیم با مطالعه بیشتر قدرت پیشبینی خود را بالا ببریم.» پس یقینا
کاستیهایی در این زمینه هست که چنین برخورد درونی، به چالشی برای ام
القرای مسلمین تبدیل میشود.
آقای لاریجانی در این برنامه گفتند که نمادگرایی بیمحتوا، کشاندن به
سمت اصلاحات آمریکایی است؛ ضمن موافقت با این ایده که وقتی محتوا نباشد،
نماد چیزی جز شیء تو خالی نیست، باید بگویم که شما درست میگویید، اما
ریشه آن کجاست؟ آیا صد در صد آمریکایی است؟ آیا کسانی که به فرموده رهبر
عزیز انقلاب، با استفاده از نام رهبری به کوی دانشگاه حمله میکنند،
دنبالهرو همان نمادگرایی بیمحتوا نیستند، به گونهای که مقام معظم رهبری
خود به سرزنش آنان میپردازند؟
پس شاید بتوان گفت، این نمادگرایی
خالی از محتوا، ریشهایتر و مسألهای اجتماعی است که در برخی از کشورها
از آن استفاده سیاسی شده است و برخی هم در داخل ناآگاهانه و مغرضانه از هر
دو سو آن را دنبال میکنند.
به نظر می رسد بتوان با احترام به قانون و پایبندی به آن، از سایه رفتن
به سوی امنیتی شدن فضای کشور و تکصدایی دوری کرد و در این میان همه با
پایبندی به قانون، از هزینه کردن ارکان نظام برای مسائلی که با مدیریت
بهتر میتواند به جای چالش و بحران به فرصت تبدیل شود، دوری کرد. پس
میگویم ای کاش همه دست اندرکاران موضوع انتخابات با اعمال کامل و به موقع
قانون از ایجاد چنین حوادثی که ممکن است آسیبی هرچند جزیی به ام القرای
مسلمین وارد نماید، جلوگیری کنند...
متن كامل
|
نوسندگان
